BOHATEROWIE CZĘSTOCHOWY. Generał dywizji Karol Stanisław Schubert


Urodził się 1 marca 1864 w Marszowicach (pow. bocheński) jako syn Karola i Małgorzaty z Fiszerów. Po ukończeniu pięciu klas Gimnazjum w Bochni oraz Szkoły Kadetów w Łobzowie koło Krakowa rozpoczął służbę w armii austriackiej od 23 marca 1881 roku.

Awansował od stopnia kadeta do pułkownika pod koniec I wojny światowej, w której brał czynny udział na froncie rosyjskim oraz włoskim dowodząc 32 pułkiem piechoty do kwietnia 1918. Można zatem powiedzieć, że większość aktywnego życia spędził w służbie cesarskiej. Ostatnim sprawowanym przez niego stanowiskiem była szefostwo I Oddziału (Personalnego) Ministerstwa Obrony Krajowej do sierpnia 1919 czyli już po rozpadzie monarchii austro-węgierskiej.
Złożywszy w maju 1919 podanie o przyjęcie do Wojska Polskiego otrzymał zgodę więc jesienią tegoż roku przyjechał do kraju. Los skierował go na dowódcę XIII Brygady Piechoty w składzie 25 pp i 26 pp podległej Dowództwu częstochowskiej 7 Dywizji. Tak więc od 12 grudnia 1919 dowodził jej oddziałami na froncie najpierw śląskim, a później bolszewickim do końca walk o Niepodległość. Mianowany 24 marca 1920 dowódcą 7 Dywizji Piechoty objął funkcję 1 kwietnia tegoż roku. Wkrótce poprowadził naszą dywizję w ofensywie kijowskiej, aby później bronić odcinka Biała Cerkiew-Skwira. Podczas odwrotu osłaniał ewakuację 3 Armii gen. Rydza-Śmigłego od południa przed atakami jazdy bolszewickiej. Otwarł drogę dla 7 Dywizji Piechoty pod Torczynem oraz Horbylewem przebijając się przez zaporę 4 Dywizji Konnej Armii S. Budionnego. W czasie walk uczynił z 7 Dywizji Piechoty jedną z najlepszych dywizji armii. Według opinii Marszałka Józefa Piłsudskiego podczas walk na czele 7 Dywizji „dał dowody spokojnego, zrównoważonego charakteru”. Ta ocena spowodowała, że 1 listopada 1922 otrzymał nominację na dowódcę Okręgu Korpusu nr IX w Brześciu nad Bugiem (gdzie zdaniem Marszałka, „taki charakter jest bardzo potrzebny”). Zweryfikowany w stopniu generała dywizji ze starszeństwem z 1 czerwca 1919. Ostatnią funkcją w naszym wojsku było przewodniczenie Oficerskiego Trybunału Orzekającego, skąd został przeniesiony w stan spoczynku 31 maja 1925 roku. Jesienią tegoż roku nabył czterohektarowe gospodarstwo w Prądach koło Bydgoszczy i gospodarował tam do 3 września 1939 r. Zdecydował się wówczas wraz z żoną na wyjazd do Warszawy, skąd po powrocie zastał gospodarstwo całkowicie zrujnowane. Pozbawiony środków do życia, w 1941 roku podpisał volkslistę. W styczniu 1945 roku odmówił wyjazdu wraz z wycofującymi się wojskami niemieckimi. Aresztowany 20 marca 1945 roku wraz z żoną został osadzony przez „władzę ludową” w obozie pracy w Potulicach. Natomiast jesienią 1945 roku skazany na utratę praw obywatelskich i majątku. Po zwolnieniu z obozu mieszkał u zięcia w Bydgoszczy, gdzie zmarł 23 lutego 1954 roku. Pochowany został na cmentarzu w Dąbrówce Nowej pod Bydgoszczą. Kawaler Krzyża Srebrnego Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyża Walecznych, Złotego Krzyża Zasługi, Medalu Pamiątkowego za Wojnę 1918-1921 i Dziesięciolecia Odzyskania Niepodległości. W zawartym małżeństwie z Heleną Hubrych (zmarłą w obozie w Potulicach) miał córkę Irenę (1 stycznia 1899 r.) oraz syna Eryka (3 listopada 1903 r.), zawodowego oficera Wojska Polskiego.

Lech Mastalski

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*

code