Od dnia śmierci Mieczysława Hermana minęło już ponad pięćdziesiąt lat. Losy nauczyciela do dziś poruszają pamięć i przywołują historię głęboką, tragiczną, koniczną przypomnienia. Zachował się jego ślad pracy wychowawczej i pedagogicznej. Niektórych wychowawców pamiętamy bardzo długo za ciekawe lekcje, za nauczycielskie spojrzenie i pomoc w życiu. Do takich osób możemy zaliczyć Mieczysława Hermana, człowieka wielu pomysłów i działań.
Wyznaczał właściwe kierunki, w których można się było poruszać. Użyczał swojego czasu i wiedzy. Jego obraz w oczach uczniów kształtowany był dydaktycznym stylem bycia. Zapamiętany został jako nauczyciel sumienny, wymagający, surowy. Za surowością kryła się sprawiedliwość i otwartość na potrzeby uczniów. Darzony był szacunkiem także za postawę życiową i kompetencje.
Mieczysław Herman urodził się 8 października 1911 roku w Starzynach (pow. włoszczowski). Gdy chłopiec miał trzy lata, jego ojciec Ludwik został wywieziony w głąb Rosji, skąd nigdy nie powrócił. Wychowywał się w trudnych warunkach. Rodzina Hermanów żyła bardzo skromnie.
Po ukończeniu Seminarium Nauczycielskiego Męskiego w Częstochowie podjął pracę jako nauczyciel w szkole w Wyczerpach Górnych. W 1937 roku poślubił Kazimierę z domu Krawczyk, także nauczycielkę.
W czasie okupacji włączył się wraz z żoną w konspiracyjną działalność. W swoim domu na tajnych kompletach prowadził wykłady z języka polskiego, historii, geografii. W 1940 roku złożył przysięgę i został członkiem Związku Walki Zbrojnej. Prowadził wówczas nasłuch radiowy oraz kolportował ulotki i druki. Poświęcenie się walce przeciwko okupantowi niemieckiemu uważał za sprawę szczególnej wagi. W 1941 roku, na skutek zdrady, Mieczysław został aresztowany i osadzony w więzieniu na Zawodziu w Częstochowie. Po kilku miesiącach trudnego śledztwa wywieziono go do obozu koncentracyjnego w Gross-Rosen. Po przybyciu poddany był procedurom ewidencji, nadano mu numer obozowy – 1746. Krótko potem znalazł się w Dachau, gdzie regularnie przeprowadzano na nim pseudonaukowe eksperymenty. W następstwie tych przejść, skazany był w późniejszym swoim życiu na cierpienia i choroby. W Dachau przebywał do maja 1945 roku. Po wyzwoleniu obozu przez armię USA wrócił do Polski i skutecznie rozwiązywał nić splątanego losu.
Ukończył Państwowy Wyższy Kurs Nauczycielski, a następnie Wyższą Szkołę Pedagogiczną w Krakowie, gdzie uzyskał tytuł magistra geografii. Przez osiem lat (1951-1959) pełnił funkcję dyrektora Liceum im. Romualda Tragutta. Nie skąpił sobie obowiązków. Jego czas wypełniały czynności ważne i zasadnicze. „(…) rozpoczął swą działalność od skoordynowania wysiłków swoich z wysiłkami całego grona nauczycielskiego. Uporządkował inwentarz szkolny, urządził nowoczesną pracownię geograficzną, zakupił wiele nowych mebli oraz zainstalował w szkole aparaturę radiową. Ulepszył także boisko szkolne i zorganizował akcję dożywiania młodzieży (…)” – czytamy w publikacji Janusza Kołodziejskiego pt. „Trauguciacy”. Gorąco popierał inicjatywę utworzenia czasopisma „Nasz Świat”. Pomysłodawcą i opiekunem przedsięwzięcia był polonista Józef Wójcicki. Pierwszy numer ukazał się 1955 roku. Pismo cieszyło się dużym zainteresowaniem i zostało przekazane do dyspozycji młodzieży wszystkich szkół średnich w Częstochowie. Uznaje się, że zasługą dyrektora jest również wybudowanie dla placówki nowych pomieszczeń.
Mimo wielu obowiązków, czynnie działał w Polskim Towarzystwie Geograficznym i Polskim Towarzystwie Turystyczno-Krajoznawczym. Organizował rajdy, wycieczki, wędrówki.
Pogarszający się stan zdrowia Mieczysława Hermana wpłynął na jego dalszą karierę zawodową. Zrzekł się stanowiska dyrektora, lecz z pracy z młodzieżą nie zrezygnował. W latach sześćdziesiątych, ze względu na szeroką wiedzę i powołanie pedagogiczne, otrzymał stanowisko doradcy nauczycieli geografii w Ośrodku Metodycznym.
Na emeryturę przeszedł w 1971 roku zmagając się z ciężką chorobą. Zmarł przedwcześnie w wieku 62 lat. Spoczął na Cmentarzu Kule w Częstochowie.
Barbara Szymańska
Bibliografia:
- Janusz Kołodziejski. II LO im.Romualda Traugutta w Częstochowie 1920-2000.
Częstochowa 2000, s.112
- Juliusz Sętowski. Cmentarz Kule w Częstochowie. Przewodnik biograficzny.
Częstochowa 2005, s.104
- Słownik Biograficzny Ziemi Częstochowskiej. Pod red. A.J. Zakrzewskiego. Tom 1
(aut. biogramu Z.Grządzielski). Częstochowa 1998, s.48-49
Fot.1 Dyrektor Mieczysław Herman w 1967 roku. https://pl.wikipedia.org/