Na bieżąco aktualizowany portal internetowy amerykańskiego funduszu inwestycyjnego Black Rock informuje, iż rzeczony, światowy gigant „sfinalizował proces przejęcia kontroli nad Gdyńskim Terminalem Kontenerowym GCT”.
Po ostatnim, piątkowym głosowaniu w Sejmie nad wyborem wicemarszałka, dwóch zadzierżystych posłów z zaprzyjaźnionego i zżytego ze mną klubu Prawa i Sprawiedliwości wykrzykiwało nazwisko Marszałka Sejmu i moje, ku wyraźnej uciesze i satysfakcji Czarzastego oraz jego adherentów.
Profesor Adam Wielomski w bezkompromisowym tekście, anonsowanym przez redakcję „Do Rzeczy” („Imperium trójmorskie”; 24-30 sierpnia 2026), jako materiał „o niedorzeczności PiS-owskiej koncepcji Trójmorza” – cytuje pewnego, leciwego, zatęchłego, pruskiego konserwatystę; rygorystycznego przedstawiciela niemieckiej Machtpolitik: „Cokolwiek byśmy mówili, to pomiędzy Berlinem a Moskwą nic nie ma i wszystkie problemy Europy wschodniej są załatwiane między Niemcami a Rosją”.
Zjednoczenie polskiej prawicy wokół Prezydenta Karola Nawrockiego ma fundamentalne znaczenie dla perspektywy zwycięstwa obozu patriotycznego w przyszłorocznych wyborach parlamentarnych – ponieważ wprowadza do tego procesu nową, ważną jakość: instytucjonalny patronat Pana Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej i jego osobistą sprawczość.
Pewien polityk, za którym nie przepadam, brzdąka czasami, iż Polsce przydałby się umiarkowany i prorozwojowy konserwatyzm.
Od pewnego czasu stawiam tezę, iż wskutek wojny na Ukrainie i „wypraktykowania” fenomenu BRICS – globalna geopolityka odchodzi od paradygmatu determinizmu geograficznego sąsiedztwa na rzecz – dostępnej globalnie – geopolitycznej gry mocarstw.
Dramat polskiego rolnictwa jest tożsamy z dramatem polskich rolników. Dokładnie, na co dzień, widać jak bardzo brakuje – w polskim życiu publicznym – wiarygodnego i skutecznego stanowiska naszych rolników.
W „Gazecie Polskiej” z 1 lipca 2026 roku ukazał się tekst Jakuba Maciejewskiego „Nadchodzi Wolne Miasto Gdańsk”.
Adenauer – kanclerz Republiki Federalnej Niemiec w latach 1949-1963; protoplasta i założyciel dynastii wszystkich powojennych kanclerzy Niemiec – nigdy nie uznał NRD i zachodnich granic Polski.
„Przegląd” w 1. numerze z czerwca br. – piórem Roberta Walenciaka – zachwyca się skutkami już podpisanych przez premiera Tuska traktatów o wzmocnionej współpracy, przyjaźni i o partnerstwie w dziedzinie bezpieczeństwa i obronności – między Polską oraz Francją i Wielką Brytanią.
Gdy pytasz mnie, czym Ojczyzna jest – odpowiem:
Czyś chociaż raz, chodził po rynku w Krakowie?
Czyś widział Wawel, komnaty, krużganki?
Miejsca, gdzie przeszłość dodaje Ci sił?
W sążnistym dziele Henry’ego Kissingera „Przywództwo” odnajdujemy – pośród kilku innych sylwetek – polityczną charakterystykę i portret Konrada Adenauera, pierwszego kanclerza Niemiec po zakończeniu II wojny światowej.
Dla geopolityki polskiej, posiadającej ambicję pracować na rzecz dobra polskiego państwa i narodu – punkt wyjścia stanowią dwa współczesne doświadczenia o globalnym znaczeniu.
Już od wielu miesięcy powtarzam, także na forum oświadczeń poselskich i publicystyki prasowej, iż – mocą słabnięcia geopolitycznej determinanty geograficznego sąsiedztwa – kształtuje się stopniowo nowe geopolityczne spozycjonowanie Polski.
Mimo „asertywnego” tonu pytań jakie zadał redaktor „Rzeczpospolitej” Jędrzej Bielecki ambasadorowi USA w Polsce Thomasowi Rose – rzeczony wywiad z 11 lutego 2026 roku, zasługuje na baczną uwagę.
Największą dotychczasową zdobyczą II prezydenckiej kadencji Donalda Trumpa jest powrót do dwubiegunowego, globalnego światowego porządku, któremu przewodzą Stany Zjednoczone i Chiny.
Przedstawiony w Davos plan prezydenta Stanów Zjednoczonych Donalda Trumpa, dotyczący powołania na forum ONZ – Rady Pokoju i redukcji G7 do G5 (z pominięciem Niemiec, Anglii, Włoch i Francji); za to z obecnością w światowej super-elicie: obok USA, Chin i Rosji – także Indii i Japonii – to koncepcja – dla Polski – obiecująca.
Unia Europejska to dziurawa szalupa. Ledwie płynie. Nabiera wody.
W grze mocarstw o światowy prymat – zwycięscy mogą być tylko dwaj: USA i Chiny. Do balansu między tymi supermocarstwami jest jeszcze dopuszczona Rosja; w mniejszym stopniu – Indie. Do balansu między mocarstwami nie nadają się Niemcy, którzy z tej wielkiej gry muszą być – skutecznie i bez pozostawienia najmniejszych złudzeń – wykluczeni.
Decyzja Prezydenta Karola Nawrockiego o przenosinach okrągłego stołu z Pałacu Prezydenckiego do Muzeum Historii Polski wywołała różne i charakterystyczne dla poszczególnych środowisk politycznych – reakcje. Ważne jest, iż Prezydenta popiera w tym względzie 84 proc. elektoratu PiS i 91 proc. – Konfederacji. Sprzeciw natomiast wyraża 70 proc. wyborców KO.
Kanclerz Niemiec Friedrich Mertz butnie zapowiada zbudowanie najsilniejszej armii konwencjonalnej w Europie. Deklaracje Mertza budzą zdumienie i obawę: „Jesteśmy świadkami końca tymczasowego, wielostronnego porządku opartego na zasadach /…/, na prawie międzynarodowym. Jesteśmy w fazie, w której w wielu miejscach egzekwowane jest prawo najsilniejszych.”
W polskich realiach wewnętrznych i geopolitycznych Pan Prezydent Karol Nawrocki pełni systemową rolę: autorytetu, przywódcy i jednoczyciela wszystkich polskich środowisk patriotycznych – w kraju i za granicą.
Tygodnik „Do Rzeczy” – w jednym numerze z 27 X 2025 r. – opublikował dwa ważne artykuły poświęcone premierowi Węgier Viktorowi Orbanowi. Tytuły obu publikacji: Michała Krupy „Wirtuoz z Budapesztu” i Macieja Szymanowskiego „Odwaga samodzielnego myślenia” – mówią same za siebie.
Rozpoczyna się nowy – w historii Europy i Świata – rozdział niemieckiego obłędu. Przewidział to niedługo przed swoją śmiercią prezydent Lech Kaczyński: „Nasza rozgrywka w Unii Europejskiej to w pewnym sensie gra o suwerenność wobec polityki niemieckiej” – dodając, iż Niemcom „Chodzi o to, aby nie pozwolić Polsce stanąć na drodze Niemiec do statusu mocarstwa w skali globalnej”.
Jacek Bartosiak, prezes think-tanku Strategy & Future, w periodyku Układ Sił I/2025, odnotowuje trzy możliwe opcje w kalkulacjach Stanów Zjednoczonych względem Europy. Pierwsza opcja zakłada, iż to Europa bardziej potrzebuje USA, gdyż nie ma wystarczających walorów do obrony i uzależniona jest od dostaw amerykańskiego LNG.
